De wens
De opdrachtgevers zochten een open, lichte ruimte met behoud van het karakter. De gebinten mochten blijven spreken. Binnen moest het voelen als één geheel: slapen, koken, leven. Met een houtkachel als hart. Licht en luchtig, met stoere accenten. Modern en puur. Een plek waar je je terugtrekt, zeker als de seizoenen ruiger worden en de houtkachel brandt. Het voelt compact, maar nooit benauwd. De hoogte blijft voelbaar, zelfs in de slaapkamer, die open is gelaten aan de bovenzijde.
Het proces
De schoppe werd hun tijdelijke thuis. Dat vroeg om slimme keuzes. Geen deuren, behalve bij het toilet. Zo ontstond een loftachtig gevoel waarin de constructie zichtbaar blijft. De slaapkamer kreeg een plek als volume ín de ruimte: een kubus die afbakent zonder af te sluiten. Voor de eethoek, verscholen naast het gebint, kozen we een organische vorm. Niet vanzelfsprekend, wel kloppend. De eilandbank verbindt alles. Zitten, kijken, praten. Altijd contact met buiten en met elkaar.
Het behoud van karakter
Eikenhout, wol, linnen en beton vormen een rustig palet. De zwarte gevel aan de buitenzijde keert binnen subtiel terug. En soms zit verwondering in iets kleins: een vogelnestje in het gebint. Bewust behouden. Omdat sommige verhalen niet opnieuw ontworpen hoeven worden.
